با توجه به افزایش حجم تولید فولاد در کشور و ضرورت کامل بودن زنجیره تولید فولاد در هر یک از این شرکت ها به منظور حفظ بقای خود در درازمدت، شرکت های فولادی جوان تر با پذیرش ریسک بالا و استفاده حداگثری از تسهیلات اعتباری کوتاه مدت و بلندمدت ریالی و ارزی تلاش می کنند که بتوانند حتی الامکان فرآیند تولید خود را از تامین سنگ آهن تا تولید شمش و در برخی شرکت ها ورق فولادی و یا میلگرد کامل نمایند. از این رو در حدود 10 درصد شرکت های فولادی نسبت بدهی بالای 90 درصد وجود دارد که حکایت از ریسک پذیری بالا در این شرکت ها و پذیرش پرداخت سودهای بالای تسهیلات اعتباری برای تحقق برنامه های خود می باشد. اگر چه راه اندازی تولید فولاد می تواند به راحتی جوابگوی این سطح از سود تسهیلات اعتباری باشد، اما شرایط تحریم اقتصادی و افزایش نرخ ارز و سایر هزینه های تولیدی شرایط را برای گذار در این شرکت ها بسیار سخت و دشوار نموده است. به گونه ای که در بسیاری از این شرکت ها بحران های مختلفی ایجاد شده است.